rushdie

Een man van het grandioze gebaar

http://www.volkskrant.nl/leven/een-man-van-het-grandioze-gebaar~a4216274/

De eerste Volkskrant van 2016 presenteert de Brits-Indiase auteur Salman Rushdie als onze gids: wat moeten we lezen, zien in het theater, welke film kunnen we niet missen enz. Ik zou zeggen lees vooral Rushdie zelf, dat is een avontuur!

Middernachtskinderen is het eerste Rushdie boek dat ik las. Vanaf de eerste pagina werd ik geboeid ook al is magisch realisme over het algemeen niet mijn favoriete genre (dat is eerder realisme) en maken de verschillende verhaallijnen het lezen van Rushdie tot een lastige klus.

Momenteel ben ik bezig in de Duivelsverzen, en ik ervaar het ook echt als bezig zijn, een serieuze taak. Soms ben ik genoodzaakt hele bladzijden te herlezen om de draad weer op te kunnen pakken, en moet ik terugbladeren om namen en gebeurtenissen te verbinden. Helpt ook niet dat het dan weer waan dan weer werkelijkheid is, iets waar ik me normaliter gruwelijk aan erger (Als het niet echt gebeurd kan zijn hoef ik al niet meer) maar bij Rushdie vliegen mensen door de lucht of krijgt een van de hoofpersonen ineens bokkehorens en ik kijk er niet van op. Nog veel heftiger ervaren dan bij Marquez.

Voorbeeldje:

pg 161. [ Er renden vele schimmige gestalten door de glanzende nacht en Chamcha ving een glimp op van wezens zoals hij zich in de verste verte niet had kunnen voorstellen: mannen en vrouwen die deels plant waren, of reuzeninsekt, of zelfs, zo nu en dan, gedeeltelijk van bak- of natuursteen; er waren mannen met de hoorn van een neushoorn en vrouwen met een nek zo lang als van een giraf. De monsters renden snel, zwijgend, naar de grens van het terrein van het huis van bewaring, waar de manticor al met andere scherpkakige mutanten bij de grote gaten die ze in het beperkende hekwerk hadden gebeten op hen stond te wachten, en toen waren ze buiten, vrij, gingen ieder huns weegs, zonder hoop, maar ook zonder schaamte. Saladin Chamcha en Hyacinth Phillips renden zij aan zij, terwijl zijn bokkehoeven klikklakten over het harde plaveisel: oost zei ze, toen hij zijn eigen voetstappen in de plaats hoorde komen van het suizen in zijn oor, en oost oost oostwaarts holden ze over de binnenwegen naar Londen.]

En als je in het boek zit is er niets geks aan, klopt allemaal. Maar ingewikkeld De inzichten die de Duivelsverzen meegeven zijn veelomvattend. Het gaat uiteraard over religie, maar ook over  afhankelijkheid, kracht en zwakte, liefde en haat, leven en dood.

Rushdie zou ik meenemen naar een onbewoond eiland, en na de honderste lezing vind ik er dan waarschijnlijk nog nieuwe inzichten in.

2 gedachten over “Een man van het grandioze gebaar”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.