Portret-van-al-snijders-1318333882

A.L. Snijders, die ken ik nog van vroeger

Het vak Nederlands werd op mijn middelbare school aan mijn klas gedoceerd door Peter Muller. Een hele lange en heel dunne man met lang haar en een baard, gekleed in spijkerbroek en colbert. Muller vertelde over literatuur en kon met zijn voet de bovenkant van de deurpost raken. Hij was onaanraakbaar en onbenaderbaar voor mij, ik bewonderde hem teveel. Het woord richte hij eens streng in de les onze kant uit : Nomen est Omen juffrouw LASThagen (de achternaam van mijn hartsvriendin). We schrokken ons rot, eindelijk opgevallen en dan door zijn irritatie te hebben gewekt. We hadden bovendien geen idee wat hij bedoelde. Dat herinner ik me ervan. En mijn liefde voor Vestdijk is daar ontstaan, door hem.

Jaren later en inmiddels alweer jaren geleden verscheen hij opnieuw, nu als ZKV (zeer kort verhaal) specialist A.L. Snijders. Het duurde even voor ik de alias doorzag: pas bij een foto. En toen was ik allang gretig afnemer van zijn ZKV’s. Ik sta al jaren op zijn zgn ‘Graslijst’ en ontvang daarom regelmatig een ZKVtje in mijn mail.

Een bijzondere stem ook, en dan die verwondering.; zo’n wijs man vind ik, en eindeloze anekdotes.  Is er tijd,  neem het voor het marathoninterview, onderstaand de link.

AL Snijders Marathoninterview

Om korte verhalen boeiend te maken voor mij moet je van goede huize komen, en dat komt Snijders. Hij schrijft dichtbij zichzelf, zich verbazend over de wereld, van Amsterdam tot in de Achterhoek. Snijders bewonder ik omdat hij zo een citaat aan kan halen, kennis in een verhaal stopt die ik nooit uit mezelf kan halen. Citaten, gedichten, hele stukken tekst van een of andere oude Chinese wijsgeer.

In De incunabel leest David bijvoorbeeld een kwatrijn van Omar Khayam: Gezien of niet de wereld, om het even: het is niets. wat gij gehoord, gezegd hebt of geschreven: het is niets. gereisd door de klimaten alle zeven: het is niets. tot studie en bespiegelingen thuis gebleven: het is niets. 

Waar haal je zoiets vandaan? Snijders lijkt het uit zijn mouw te schudden. Bewondering!

Snijders ontving in 2010 de Constantijn Huygensprijs voor zijn gehele oeuvre. De ‘permanente fascinatie’ waarmee hij alledaagse onderwerpen beschrijft en die van zijn alledaagsheid ontdoet maakt dat de schrijver de prijs verdient, aldus de jury.

Recensie De incunabel – A.L. Snijders

Bij De incunabel (een titel waarover hij flink moest discussieren met de uitgever – niemand weet wat dat is! – nou dan zoeken ze het maar op!) weet ik niet waar ik meer van genoten heb, van het verhaal op zich, de novelle dus, of van ‘The making of’  waarin Snijders over zijn worsteling met de totstandkoming van zijn novelle verhaalt. Al met al slechts 93 pgs, dus dat kan na die 3 uur marathoninterview dan nog wel even meegenomen worden.

incunabel

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *