Alle berichten van Gerda

Lol met de Camera Obscura verkorte versie

Ik snuffel graag rond in bibliotheken en onlangs stuitte ik op de hertaling van de Camera Obscura van Hildebrand (Nicolaas Beets) door Ivo de Wijs en ik ben het meteen gaan lezen. Ooit heb ik dat tijdens mijn studie wel moeten lezen, maar gezien de achterflap tekst  is dat tegenwoordig niet meer verplicht. Ik snap dat je Havo scholieren in de 21e eeuw misschien niet meer moet vermoeien met de 320 pagina’s Van den vos Reynaerde (alhoewel dat helemaal geen kwaad zou kunnen natuurlijk) van 7 eeuwen geleden, maar een studie Nederlands en dan geen Hildebrand lijkt me niet alleen onwenselijk maar ook ondenkbaar. Dit werk is een van de hoogtepunten uit de romantiek periode uit de Nederlandse literatuur.

Lees verder Lol met de Camera Obscura verkorte versie

Zoete Mond – weer Rosenboom

Wegens het uitkomen van de film ‘Publieke Werken’ werd mijn belangstelling voor Rosenboom opnieuw gewekt en heb ik delen van zijn werk onlangs met veel plezier herlezen: Publieke werken, Gewassen vlees en Zoete Mond.  Hoofdpersonen in de romans van Rosenboom raken me. Ze zijn gecompliceerd, kwetsbaar, lang niet altijd stabiel, vaak eenzaam en in de war.  Ze jagen onbereikbare dromen na en dat ze zichzelf in de nesten aan het werken zijn ziet de lezer ruim op tijd aankomen. In Publieke Werken ontroeren de prachtfiguren Vedder en met name Anijs me. De gevaarlijke combinatie van minderwaardigheidsgevoel en grootheidswaan die Anijs drijft is zo goed neergezet dat ik hem best begreep, bij zijn meest idiote akties. De eigenaardige en zelfingenomen Willem Augustijn uit Gewassen Vlees kwam mij soms wat karikaturaal voor en raakte mij daardoor minder. Gewassen vlees is het magnum opus van Rosenboom , en hij kreeg er in 1995 de Libris Literatuur prijs voor, maar voor mij is zijn beste roman Zoete Mond.

Lees verder Zoete Mond – weer Rosenboom

Publieke werken: de movie

Natuurlijk ga ik binnenkort de film Publieke werken zien. Ik heb er meestal niet veel vertrouwen in, een film naar een prachtroman, maar de cast is in dit geval van hoog niveau, al zijn de recensies niet lovend (Parool 3 sterren). Maar zelfs een echt slechte film zou dit boek niet stuk kunnen krijgen.

Het is een prachtig verhaal, zoals Rosenboom altijd prachtige verhalen vertelt.  Alleen de prologen van zijn werk zijn al kunsstukjes die uitnodigen tot herlezing.

De arme Drentse turfstekers en de erbarmelijke omstandigheden waarin ze proberen te overleven,  de apother met het hart op de goede plaats die zich een arts waant, de vioolbouwer die geld ruikt en zijn positie verkeerd inschat. Het is allemaal zo menselijk, zo waar, zo voorstelbaar.

Publieke werken is m.i. zijn meest toegankelijke boek. Misschien ook een idee om eerst de film te gaan zien en daarna het boek te lezen: het boek kan nooit tegenvallen!

Nieuwe AFTh

Vandaag verschijnt de nieuwe A.F.Th., zijn eerste historische. Gisteren was de auteur te gast bij DWDD:

http://dewerelddraaitdoor.vara.nl/media/350746

Naast wat uiteenzettingen over De Ochtendgave sprak hij zoals te doen gebruikelijk over de AANGEKONDIGDE romans. Dat bewonder ik aan deze auteur, de onuitputtelijke ideeenbron die hij klaarblijkelijk is. En elk werk van de grootst mogelijke kwaliteit.  Een serie boeken schrijven, de onvoorstelbare veelheid ervan, en elk boek IS al zoveel. Fiets straks eerst maar even langs de boekhandel.

4cdc835b-d1ca-4e69-992e-54eaa82415a8_Deochtendgaveomslag460px (1)

December

December: mist en duisternis en koude
en vrolijkheid die me maar matig smaakt
Ik ben dit rotjaar iemand kwijtgeraakt
van wie ik tot het einde toe heb gehouden

De uren dat ik bij haar heb gewaakt
terwijl de dood haar in zijn richting klauwde
De kleine strohalm waar ik op vertrouwde
totdat het sloperswerk was afgemaakt

December,ik zou graag opnieuw beginnen
maar als mijn schone lei
het lijkt te winnen
Dan mikt de regen tranen op de ruit
de mist brengt de herinnering
weer boven
De koude kan de wonden
niet verdoven
Het donker wist het oude beeld niet uit

Ivo de Wijs

Me and Multatuli

Een paar jaar geleden werd door een columnist van een landelijk ochtendblad een uitspraak die op een Amsterdams schoolgebouw was weergegeven geridiculiseerd. De columnist was zich er overduidelijk niet van bewust dat de tekst van Multatuli was. Ik heb de krant een boze brief gestuurd, en excuses ontvangen. De brief werd op het laatst toch niet gepubliceerd omdat er andere zaken actueler waren op dat moment. Maar actueel, dat is Multatuli nog elke dag.  En zijn uitspraken raken nooit uit de tijd en zouden wat mij betreft op vele schoolgebouwen mogen prijken.

Lekker om over na te denken. Internet staat er vol mee, ik noem er een paar.

  • Van de maan af gezien zijn wij allen even groot (dat was die van die school volgens mij)
  • Verloren illusies zijn gevonden waarheden
  • Iedereen weet weinig en hij, die misschien meer weet dan sommige anderen, is op die regel geen uitzondering
  • Het gebeurt zeer dikwijls dat we iets niet zien omdat het te groot is.

en mijn favoriet:

  • misschien is niets geheel waar, en zelfs DAT niet.

Multatuli bewonder ik zeer. Binnenkort een uitgebreidere bedenking over zijn werk.

Voor nu alleen Multatuli and me