Categorie archief: actueel

Charlie’s Angel

Wie is opgegroeid eind jaren zestig begin zeventiger jaren, zoals ik, moet wel iets meegekregen hebben van Charles Manson, en zijn ‘Family’. Ik was gefascineerd door de bekende foto van Manson, met de woeste echt krankzinnige blik in zijn ogen. Vol in de flower power idylle, make love not war, en dan die gruwelijke moorden.

Recentelijk verscheen er een roman gebaseerd op Manson en de meisjes om hem heen: The Girls van Emma  Cline.

images

Het is een fantastisch boek over het jonge meisje Evie, dat tussen de wal en het schip geraakt met ouders die het drukker hebben met hun eigen levens dan met het hare en vrienden waar ze niet echt aansluiting meer bij vindt als ze zich gaandeweg ontwikkelt. Maar daar is de groep van Manson (Russell in het boek) en ze sluit zich aan.  De verteller is middle aged Evie, en de vertelling wordt in gang gezet door de nieuwsgierigheid van de jonge mensen die tijdelijk in haar omgeving zijn ‘jij was er toch bij?”.  Haar herinneringen vertellen ons het verhaal. En dat verhaal is onomwonden schrijnend en open. De eenzaamheid en verwarring van een meisje van 14. De ouders die denken dat ze zich wel redt. De wreedheid van de andere tieners. Wat een warm bad is die ranch, in de make love not war modus, samen muziek maken en een beetje blowen. Ja zo zoet is het dus allemaal niet. De vrije sex is maar ten dele vrij. Liefde is er wel degelijk, zeker bij de meisjes, met name tussen Suzanne en Evie.

Cline beschrijft de ontwikkeling van de groep en de teloorgang zonder sentimentaliteit. Evie is een werkelijk persoon, dat je zou willen koesteren en van wie je elke stap snapt. Ook als je niets zou weten van Manson en de moord op Sharon Tate en de anderen, dan zou je nog aanvoelen dat het verhaal afstevent op een verschrikkelijke climax. Het perspectief van degene die erbij was maar die er niet bij was toen er gemoord werd is bijzonder interessant: was onze lieveling Evie ook tot zoiets in staat geweest? En de oervraag: is niet ieder mens tot alle goed- en slechtheid in staat?

Emma Clyne is van 1989, te jong om haar Manson fascinatie te kunnen hebben opgedaan in de sixties.  Een interview in de Volkskrant  laat lezen dat ze met hun gezin weleens langs de San Quentin State Prison reden. Dan zei haar vader: kijk jongens, hier woont Charles Manson. De jonge Emma was onder de indruk: wat een groot huis. Ze groeide op op een ranch (haar ouders zijn wijnboeren) als lid van een groot gezin. Het buitenleven in een grote groep is haar dus ook bekend.

Elk boek vindt zijn bodem in een fascinatie van de schrijver. Hopelijk zijn er veel kiemen gelegd in het brein van Cline toen ze opgroeide.

 

het geluid van Gorter: Mei

Poezie is niet mijn favoriete genre, maar was dat wel van wijlen mijn mentor Kees:  het epos Mei van Herman Gorter,  dat bestaat uit maar liefst 3 delen (een gedicht! meer dan 4000 versregels ) kon me tijdens zijn colleges niet boeien, maar onder zijn invloed en deskundige begeleiding heb ik me er zo in moeten verdiepen dat er in mijn leven geen mei meer voorbij kan gaan zonder ‘Mei’..

En ik ben er enorm aan gehecht geraakt… De eerste regels van dit 19e eeuwse (1889) heldendicht worden bekend verondersteld (nou ja, de eerste 2…)

Een nieuwe lente en een nieuw geluid:
Ik wil dat dit lied klinkt als het gefluit,
Dat ik vaak hoorde voor een zomernacht
In een oud stadje, langs de watergracht –

180px-Herman_Gorter_(Bergen_aan_Zee)

Lees verder het geluid van Gorter: Mei