Categorie archief: bedenking

A.L. Snijders, die ken ik nog van vroeger

Het vak Nederlands werd op mijn middelbare school aan mijn klas gedoceerd door Peter Muller. Een hele lange en heel dunne man met lang haar en een baard, gekleed in spijkerbroek en colbert. Muller vertelde over literatuur en kon met zijn voet de bovenkant van de deurpost raken. Hij was onaanraakbaar en onbenaderbaar voor mij, ik bewonderde hem teveel. Het woord richte hij eens streng in de les onze kant uit : Nomen est Omen juffrouw LASThagen (de achternaam van mijn hartsvriendin). We schrokken ons rot, eindelijk opgevallen en dan door zijn irritatie te hebben gewekt. We hadden bovendien geen idee wat hij bedoelde. Dat herinner ik me ervan. En mijn liefde voor Vestdijk is daar ontstaan, door hem.

Lees verder A.L. Snijders, die ken ik nog van vroeger

Ik hou niet van Kampurt

Ik hou niet van Remco Campert en ik hou ook niet van korte verhalen. Ik hou er ook niet van als droom en werkelijkheid door elkaar lopen. En ik haat jazz. Dus liever geen Campert voor mij, want die heeft dat alles wel.

Maar ik had ‘Een nacht en een morgen’ korte verhalen door Campert gekozen door Bert Wagendorp (ik hou ook niet van Wagendorp trouwens, althans niet altijd) nu eenmaal in huis, dus las ik Campert. En er waren inzichten die me de moeite waard lijken.

Lees verder Ik hou niet van Kampurt

Nooit meer slapen: een filosofische roman

Dat gebeurt zelden: een film gebaseerd op een door mij gekoesterd literair werk en ik verlaat tevreden de bioscoop. In dit geval sterker nog: ik ben diep onder de indruk.

Acteur Reinier Scholten van Aschat 022_bs_still(ja inderdaad: de zoon van) zet een zo geloofwaardige Alfred neer, dat ik het verhaal van de film van de eerste tot de laatste scene geloofde en het boek niet miste. Ik vond het een schitterend en literair beeldverhaal. Bovendien had ik extra informatie: ik ken Hermans meesterwerk van buiten en weet dus al wat er omgaat in Alfred, ik ken zijn motieven en verleden en neem dat ik het kijken naar de verfilming mee.

Lees verder Nooit meer slapen: een filosofische roman

Leven in de breedte, als de lengte te kort is #Steinz

Ik adoreer Pieter Steinz en hij wordt door mij gemist als permanente voedingsbron vwb kennis van literatuur. Ik was regelmatig bij Donner in Rotterdam op de zondagmiddag getuige van zijn gesprekken met bekende auteurs.  Steinz is naast een uitmuntende columnist met niet te evenaren literaire kennis en begenadigd interviewer.

Pieter Steinz is ernstig ziek, ALS. Ook tijdens zijn ziekte heeft hij nog lang  wekelijks in de weekend NRC prachtige columns gepubliceerd: reflecties op werken uit de wereldliteratuur verbonden aan zijn ziekte. Dat leverde geweldige beschouwingen op waar ik telkenmale naar uitkeek. Die columns zijn gebonden en uitgegeven in de bundel Lezen met ALS literatuur als levensbehoefte . Steinz’ blog met waardevolle literatuurinzichten heet Read Around the Globe en hoort bij mijn literatuurbijbel Steinz – Gids voor de wereldliteratuur’ (Nieuw Amsterdam, 560 blz. 180 illu’s, €34,95), waarin Jet en Pieter Steinz een overzicht geven van de verhalende fictie in 416 schrijvers, 104 meesterwerken, 26 one-book wonders, 52 boekwebben, 26 thema’s, 26 quizzen en 52 landkaarten.

Inmiddels is het stil geworden rondom Steinz, zijn laatste publieke optreden was eind vorig jaar in DWDD. Zelf kon hij toen al niet meer praten, wat een gemis! Het leven in de lengte kent zijn grens, en we zijn allen sterfelijk, maar niets weerhoudt ons ervan te leven in de breedte, zoals Albert Egberts in de Tandeloze tijd van A.F.Th. van der Heijden voorstaat. Ik vind het mooi te weten dat Steinz daarvan net zoals ik zeer onder de indruk is geraakt. Erover schrijven zoals hij zal ik nooit kunnen en altijd ambieren :   Wie sterft ziet zijn leven oneindig ver in de breedte uitdijen.

NB: Pieter Steinz overleed in Haarlem op 29 augustus 2016 op 52-jarige leeftijd

Lol met de Camera Obscura verkorte versie

Ik snuffel graag rond in bibliotheken en onlangs stuitte ik op de hertaling van de Camera Obscura van Hildebrand (Nicolaas Beets) door Ivo de Wijs en ik ben het meteen gaan lezen. Ooit heb ik dat tijdens mijn studie wel moeten lezen, maar gezien de achterflap tekst  is dat tegenwoordig niet meer verplicht. Ik snap dat je Havo scholieren in de 21e eeuw misschien niet meer moet vermoeien met de 320 pagina’s Van den vos Reynaerde (alhoewel dat helemaal geen kwaad zou kunnen natuurlijk) van 7 eeuwen geleden, maar een studie Nederlands en dan geen Hildebrand lijkt me niet alleen onwenselijk maar ook ondenkbaar. Dit werk is een van de hoogtepunten uit de romantiek periode uit de Nederlandse literatuur.

Lees verder Lol met de Camera Obscura verkorte versie

Zoete Mond – weer Rosenboom

Wegens het uitkomen van de film ‘Publieke Werken’ werd mijn belangstelling voor Rosenboom opnieuw gewekt en heb ik delen van zijn werk onlangs met veel plezier herlezen: Publieke werken, Gewassen vlees en Zoete Mond.  Hoofdpersonen in de romans van Rosenboom raken me. Ze zijn gecompliceerd, kwetsbaar, lang niet altijd stabiel, vaak eenzaam en in de war.  Ze jagen onbereikbare dromen na en dat ze zichzelf in de nesten aan het werken zijn ziet de lezer ruim op tijd aankomen. In Publieke Werken ontroeren de prachtfiguren Vedder en met name Anijs me. De gevaarlijke combinatie van minderwaardigheidsgevoel en grootheidswaan die Anijs drijft is zo goed neergezet dat ik hem best begreep, bij zijn meest idiote akties. De eigenaardige en zelfingenomen Willem Augustijn uit Gewassen Vlees kwam mij soms wat karikaturaal voor en raakte mij daardoor minder. Gewassen vlees is het magnum opus van Rosenboom , en hij kreeg er in 1995 de Libris Literatuur prijs voor, maar voor mij is zijn beste roman Zoete Mond.

Lees verder Zoete Mond – weer Rosenboom

Me and Multatuli

Een paar jaar geleden werd door een columnist van een landelijk ochtendblad een uitspraak die op een Amsterdams schoolgebouw was weergegeven geridiculiseerd. De columnist was zich er overduidelijk niet van bewust dat de tekst van Multatuli was. Ik heb de krant een boze brief gestuurd, en excuses ontvangen. De brief werd op het laatst toch niet gepubliceerd omdat er andere zaken actueler waren op dat moment. Maar actueel, dat is Multatuli nog elke dag.  En zijn uitspraken raken nooit uit de tijd en zouden wat mij betreft op vele schoolgebouwen mogen prijken.

Lekker om over na te denken. Internet staat er vol mee, ik noem er een paar.

  • Van de maan af gezien zijn wij allen even groot (dat was die van die school volgens mij)
  • Verloren illusies zijn gevonden waarheden
  • Iedereen weet weinig en hij, die misschien meer weet dan sommige anderen, is op die regel geen uitzondering
  • Het gebeurt zeer dikwijls dat we iets niet zien omdat het te groot is.

en mijn favoriet:

  • misschien is niets geheel waar, en zelfs DAT niet.

Multatuli bewonder ik zeer. Binnenkort een uitgebreidere bedenking over zijn werk.

Voor nu alleen Multatuli and me