Categorie archief: Geen categorie

Gevangen in barnsteen

Een van mijn favoriete korte romans uit de wereldliteratuur die ik regelmatig herlees is Slachthuis vijf van Kurt Vonnegut. Het kwam dit weekend ter sprake in een van de vele kranteninterviews nav het nieuwste boek van Dorrestein (van wie ik geen fan ben, maar wel veel gelezen heb) want het boek is een van haar inspiratiebronnen. Vandaar dat ik nu een blog aan dit meesterwerk wijd: Ik lees Vonnegut in het Engels: Slaughterhouse five dus.

Het boek is verfilmd in 1972, en ook al geeft een blik op de trailer mij zeker een vertrouwde indruk, ik waag me er niet aan, daarvoor is MIJN Billy Pilgrim me te dierbaar.

Billy Pilgrim is zo aandoenlijk, zo echt, zo puur en zo onmiskenbaar getraumatiseerd door zijn afschuwelijke belevenissen in WO II.  Hij is zo verschrikkelijk in de war geraakt door de oorlog, en toch is hij een hoofdpersoon die staat als een huis. De lezer leeft met hem mee, loopt met hem mee, reist mee in de tijd van het verleden naar het heden naar de toekomst. Reist zelfs mee het universum in, want Billy wordt ontvoerd naar de planeet Tralfamadore. Nergens is Billy’s leven onbegrijpelijk of onvoorstelbaar. Het is juist uitermate duidelijk. Er is geen ontsnappen aan de gruwelijke werkelijkheid en de werkelijkheid kan alleen maar zo worden ontvlucht: via het hoofd.

kurt_vonnegut_slaughterhouse_five_drawing_by_rachelbrom-d4rqo7s

De horror van de oorlog is het meest in het oog springende thema van dit boek en toch: er valt heel wat te lachen. De uitstapjes die Billy maakt naar de planeet Tralfamadore zijn hilarisch. Alles is anders in Tralfamadore, en in die dimensie of op die planeet bestaat iets als tijd helemaal niet. Wat gebeurd is en geweest is niet verloren gegaan, je maakt het steeds opnieuw mee, je kunt ernaar terug, of ernaar vooruit. Dus is het helemaal niet erg meer om dood te gaan: je komt eindeloos weer terug. En sterft dan weer opnieuw. Dat geeft helemaal niet, want als je dood bent gegaan ben je op een ander moment in de tijd levend. Ergo: de dood bestaat niet.. Lees verder Gevangen in barnsteen

Quotes de Literatuurder dierbaar

 

I have little left in myself  I must have you. The world may laugh  may call me absurd, selfish but it does not signify. My very soul demands you: it will be satisfied, or it will take deadly vengeance on its frame. (Ch. Bronte)

My love for Heathcliff resembles the eternal rocks beneath – a source of little visible delight, but necessary (E. Bronte)

graf

Piecemeal the body dies, and the time soul has her footing washed away, as the dark flood rises. (D.H. Lawrence)

 

The quote van Lawrence komt uit The ship of death I(zie het eerder bericht over De Dood)

Emily en Charlotte Bronte zijn me dierbaar (Anne mag niet echt meedoen wat mij betreft). Zo zelfs dat ik een aantal jaren geleden afreisde naar Haworth om hun graf te bezoeken. Ten tijde van de visite werden de graven juist gerestaureerd en was de kerk helaas gesloten. Niet getreurd: gewandeld over de Moors en heel veel schraal bier gedronken. Any cemetery is a place to dwell …

Voor De Literatuurder gaat niets boven Engeland