Tientje Poets in beeld

Het zijn zware tijden voor de  Literatuurder nu ook Albert Egberts, mijn held uit De Tandeloze Tijd van A.F.Th. van der Heijden, een gezicht heeft gekregen op film.

Al eerder (in 1996) werd een AFTh roman verfilmd,  maar in die levensfase had ik wel wat anders aan mijn hoofd dan literatuur. Advocaat van de Hanen (deel 4 van de romancyclus de Tandeloze Tijd) is gebaseerd op ware gebeurtenissen (de dood van kraker Hans Kok in een politiecel).  De opnamen waren destijds aanleiding voor protest van ‘echte’ krakers.. Van deze actie is nog wel iets te vinden op youtube, maar van de film zelf helaas niet.

Meer weten over deze zaak? http://www.volkskrant.nl/archief/de-martelaar-van-de-kraakbeweging~a1040808/

Lees verder Tientje Poets in beeld

A.L. Snijders, die ken ik nog van vroeger

Het vak Nederlands werd op mijn middelbare school aan mijn klas gedoceerd door Peter Muller. Een hele lange en heel dunne man met lang haar en een baard, gekleed in spijkerbroek en colbert. Muller vertelde over literatuur en kon met zijn voet de bovenkant van de deurpost raken. Hij was onaanraakbaar en onbenaderbaar voor mij, ik bewonderde hem teveel. Het woord richte hij eens streng in de les onze kant uit : Nomen est Omen juffrouw LASThagen (de achternaam van mijn hartsvriendin). We schrokken ons rot, eindelijk opgevallen en dan door zijn irritatie te hebben gewekt. We hadden bovendien geen idee wat hij bedoelde. Dat herinner ik me ervan. En mijn liefde voor Vestdijk is daar ontstaan, door hem.

Lees verder A.L. Snijders, die ken ik nog van vroeger

Ik hou niet van Kampurt

Ik hou niet van Remco Campert en ik hou ook niet van korte verhalen. Ik hou er ook niet van als droom en werkelijkheid door elkaar lopen. En ik haat jazz. Dus liever geen Campert voor mij, want die heeft dat alles wel.

Maar ik had ‘Een nacht en een morgen’ korte verhalen door Campert gekozen door Bert Wagendorp (ik hou ook niet van Wagendorp trouwens, althans niet altijd) nu eenmaal in huis, dus las ik Campert. En er waren inzichten die me de moeite waard lijken.

Lees verder Ik hou niet van Kampurt

Nooit meer slapen: een filosofische roman

Dat gebeurt zelden: een film gebaseerd op een door mij gekoesterd literair werk en ik verlaat tevreden de bioscoop. In dit geval sterker nog: ik ben diep onder de indruk.

Acteur Reinier Scholten van Aschat 022_bs_still(ja inderdaad: de zoon van) zet een zo geloofwaardige Alfred neer, dat ik het verhaal van de film van de eerste tot de laatste scene geloofde en het boek niet miste. Ik vond het een schitterend en literair beeldverhaal. Bovendien had ik extra informatie: ik ken Hermans meesterwerk van buiten en weet dus al wat er omgaat in Alfred, ik ken zijn motieven en verleden en neem dat ik het kijken naar de verfilming mee.

Lees verder Nooit meer slapen: een filosofische roman

Leven in de breedte, als de lengte te kort is #Steinz

Ik adoreer Pieter Steinz en hij wordt door mij gemist als permanente voedingsbron vwb kennis van literatuur. Ik was regelmatig bij Donner in Rotterdam op de zondagmiddag getuige van zijn gesprekken met bekende auteurs.  Steinz is naast een uitmuntende columnist met niet te evenaren literaire kennis en begenadigd interviewer.

Pieter Steinz is ernstig ziek, ALS. Ook tijdens zijn ziekte heeft hij nog lang  wekelijks in de weekend NRC prachtige columns gepubliceerd: reflecties op werken uit de wereldliteratuur verbonden aan zijn ziekte. Dat leverde geweldige beschouwingen op waar ik telkenmale naar uitkeek. Die columns zijn gebonden en uitgegeven in de bundel Lezen met ALS literatuur als levensbehoefte . Steinz’ blog met waardevolle literatuurinzichten heet Read Around the Globe en hoort bij mijn literatuurbijbel Steinz – Gids voor de wereldliteratuur’ (Nieuw Amsterdam, 560 blz. 180 illu’s, €34,95), waarin Jet en Pieter Steinz een overzicht geven van de verhalende fictie in 416 schrijvers, 104 meesterwerken, 26 one-book wonders, 52 boekwebben, 26 thema’s, 26 quizzen en 52 landkaarten.

Inmiddels is het stil geworden rondom Steinz, zijn laatste publieke optreden was eind vorig jaar in DWDD. Zelf kon hij toen al niet meer praten, wat een gemis! Het leven in de lengte kent zijn grens, en we zijn allen sterfelijk, maar niets weerhoudt ons ervan te leven in de breedte, zoals Albert Egberts in de Tandeloze tijd van A.F.Th. van der Heijden voorstaat. Ik vind het mooi te weten dat Steinz daarvan net zoals ik zeer onder de indruk is geraakt. Erover schrijven zoals hij zal ik nooit kunnen en altijd ambieren :   Wie sterft ziet zijn leven oneindig ver in de breedte uitdijen.

Lol met de Camera Obscura verkorte versie

Ik snuffel graag rond in bibliotheken en onlangs stuitte ik op de hertaling van de Camera Obscura van Hildebrand (Nicolaas Beets) door Ivo de Wijs en ik ben het meteen gaan lezen. Ooit heb ik dat tijdens mijn studie wel moeten lezen, maar gezien de achterflap tekst  is dat tegenwoordig niet meer verplicht. Ik snap dat je Havo scholieren in de 21e eeuw misschien niet meer moet vermoeien met de 320 pagina’s Van den vos Reynaerde (alhoewel dat helemaal geen kwaad zou kunnen natuurlijk) van 7 eeuwen geleden, maar een studie Nederlands en dan geen Hildebrand lijkt me niet alleen onwenselijk maar ook ondenkbaar. Dit werk is een van de hoogtepunten uit de romantiek periode uit de Nederlandse literatuur.

Lees verder Lol met de Camera Obscura verkorte versie

Zoete Mond – weer Rosenboom

Wegens het uitkomen van de film ‘Publieke Werken’ werd mijn belangstelling voor Rosenboom opnieuw gewekt en heb ik delen van zijn werk onlangs met veel plezier herlezen: Publieke werken, Gewassen vlees en Zoete Mond.  Hoofdpersonen in de romans van Rosenboom raken me. Ze zijn gecompliceerd, kwetsbaar, lang niet altijd stabiel, vaak eenzaam en in de war.  Ze jagen onbereikbare dromen na en dat ze zichzelf in de nesten aan het werken zijn ziet de lezer ruim op tijd aankomen. In Publieke Werken ontroeren de prachtfiguren Vedder en met name Anijs me. De gevaarlijke combinatie van minderwaardigheidsgevoel en grootheidswaan die Anijs drijft is zo goed neergezet dat ik hem best begreep, bij zijn meest idiote akties. De eigenaardige en zelfingenomen Willem Augustijn uit Gewassen Vlees kwam mij soms wat karikaturaal voor en raakte mij daardoor minder. Gewassen vlees is het magnum opus van Rosenboom , en hij kreeg er in 1995 de Libris Literatuur prijs voor, maar voor mij is zijn beste roman Zoete Mond.

Lees verder Zoete Mond – weer Rosenboom

Publieke werken: de movie

Natuurlijk ga ik binnenkort de film Publieke werken zien. Ik heb er meestal niet veel vertrouwen in, een film naar een prachtroman, maar de cast is in dit geval van hoog niveau, al zijn de recensies niet lovend (Parool 3 sterren). Maar zelfs een echt slechte film zou dit boek niet stuk kunnen krijgen.

Het is een prachtig verhaal, zoals Rosenboom altijd prachtige verhalen vertelt.  Alleen de prologen van zijn werk zijn al kunsstukjes die uitnodigen tot herlezing.

De arme Drentse turfstekers en de erbarmelijke omstandigheden waarin ze proberen te overleven,  de apother met het hart op de goede plaats die zich een arts waant, de vioolbouwer die geld ruikt en zijn positie verkeerd inschat. Het is allemaal zo menselijk, zo waar, zo voorstelbaar.

Publieke werken is m.i. zijn meest toegankelijke boek. Misschien ook een idee om eerst de film te gaan zien en daarna het boek te lezen: het boek kan nooit tegenvallen!